Tuesday, November 14, 2017

சூச்சிகளின் காலத்தில் நேரு!


ஆசை
(நேருவின் 128-வது பிறந்த நாளையொட்டி ‘தி இந்து’ நாளிதழின் நடுப்பக்கத்தில் வெளியான கட்டுரை)

சமகாலத்தின் கொடுமையான இன அகற்றல்களில் ஒன்று ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்கள் மீதான மியான்மர் அரசின் ஒடுக்குமுறை. சர்வதேசச் சமூகத்தை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்குவது மியான்மரின் அரசின் இந்த ஒடுக்குமுறை மட்டும் அல்ல; ஆளும் அரசியல் கட்சியின் தலைவரும் அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்றவருமான ஆங் சான் சூச்சியின் மௌனம் எல்லோரையும் மேலும் நொறுக்குகிறது. ரோஹிங்கியா பிரச்சினை குறித்து சர்வதேசச் சமூகத்தின் அழுத்தத்துக்குப் பிறகு ஆங் சான் சூச்சி தன் வாயைத் திறந்துவிட்டாலும் அவருடைய வார்த்தைகள் இதயத்திலிருந்து வரவில்லை என்பதே உண்மை.

உலகில் எங்கெல்லாம், எப்போதெல்லாம் ஒரு அரசு தன்னுடைய தேசத்தின் சிறுபான்மை மக்களை ஒடுக்குகிறதோ அப்போதெல்லாம் நம்முடைய முதல் பிரதமர் நேருவின் நினைவு வருவது தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

மியான்மரில் சிறுபான்மையினர் மீதான அரசின் ஒடுக்குமுறையின் பின்னணியிலும் ஆங் சான் சூச்சியின் பாராமுகத்திலும் அரசியல்ரீதியான காரணம் உண்டு. ராணுவ ஆட்சியை எந்தப் பெரும்பான்மை மக்களின் ஆதரவோடு அவர் அகற்றினாரோ அந்த மக்களின் ஆதரவை இழந்துவிடுவோம் என்ற அச்சம்தான் அந்தக் காரணம். இன்னமும் மியான்மர் முழு ஜனநாயக நாடாகிவிடவில்லை. ராணுவத்தின் கண்கள் அரசின் மீது உட்கார்ந்திருக்கின்றன. ஆனால், இதை முன்வைத்து ஆங் சான் சூச்சியின் நடவடிக்கைகளைச் சிறிதும் நியாயப்படுத்திவிட முடியாது.

சூச்சியின் தோல்வியும் நேருவின் வெற்றியும்


மியான்மரை விடப் பல மடங்கு பெரிய நாடு இந்தியா. மதம், இனம், மொழி, சாதி என்று பல மடங்கு பிரிவினைக் கூறுகளையும் கொண்டது. தனக்கேயான பிரிவினைவாத சக்திகளை மட்டுமல்லாமல் அந்தப் பிரிவினைகளில் ஆதாயம் காணும் வகையில் செயல்பட்ட ஆங்கிலேயர்களையும் எதிர்த்து விடுதலை பெற வேண்டிய கட்டாயத்திலேயே பிரிட்டிஷ் இந்தியா இருந்தது.

இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டத்துக்குள் காந்தி நுழையும்போது அது எல்லாத் தரப்பினரையும் உள்ளடக்கியதாக இல்லை. தனித்தனியே அவரவர் நலனுக்கான போராட்டங்களின், சிறுபான்மையினரை விலக்கிய பெரும்பான்மையினரில் மேல்தட்டு வர்க்கத்தினரை உள்ளடக்கிய போராட்டத்தின் தொகுப்பாகவே இந்திய சுதந்திரப் போராட்டம் இருந்தது. காந்தியின் வரவுக்குப் பிறகே இந்திய சுதந்திரப் போராட்டம் என்பது ஒரு குடைக்குக் கீழ் வருகிறது. இந்து, முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்கள், தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள், ஏழைஎளியவர்கள், விவசாயிகள், பெண்கள் என்று அனைத்துத் தரப்பினரையும் உள்ளடக்கியதாக நம் சுதந்திரப் போராட்டம் உருவெடுக்கிறது.

தொடக்கத்திலேயே காந்திக்கு ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிகிறது. இந்தியா தனக்கேயுரிய பிரிவினைகளை வெற்றிகொள்ளாமல் விடுதலை சாத்தியம் இல்லை என்பதுதான் அந்தப் புரிதல். தீண்டாமை ஒழிப்பு, இந்து-முஸ்லிம் நல்லுறவு, கிராமப்புற மேம்பாடு மூன்றையும் சுயராஜ்யத்தின் மூன்று தூண்களாக காந்தி கருதினார். காந்தி முன்வைத்த மூன்று தூண்களில் கிராமப்புற மேம்பாடு என்பதில் நேருவின் நிலைப்பாடு வேறாக இருந்தது. தீண்டாமை ஒழிப்பை நோக்கிய பயணத்தில் காந்தியின் பார்வைக்கு மாறுபட்டவர் நேரு இல்லை என்றாலும், அந்தத் தளத்தில் அவர் பெரிய பணிகள் ஏதும் ஆற்றவில்லை என்பதே உண்மை. ஆனால், சிறுபான்மையினர் பாதுகாப்பில் குறிப்பாக இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமையில் காந்தியின் ஈடுபாட்டுக்குச் சற்றும் குறையாததாக நேருவின் ஈடுபாடு இருந்தது.

சிறுபான்மையினரைக் கைவிட்டுவிட்டோ அகற்றிவிட்டோ இந்தியா பெறும் விடுதலையில் நேருவுக்கு என்றைக்குமே நம்பிக்கை இருந்ததில்லை. அவரது அரசியல் செயல்பாடுகளின் தொடக்கத்திலேயே இந்த நம்பிக்கை உருக்கொண்டது மிக முக்கியமானது. ஆங் சான் சூச்சி தோற்ற இடத்தையும் நேரு வெற்றிபெற்ற இடத்தையும் புரிந்துகொள்வதற்கு இதை அடிப்படையாக நாம் கொள்ள வேண்டும்.

பிரிவினைக் காலகட்டம் போன்ற, இந்துக்கள்-முஸ்லிம்கள் இரு தரப்பினரும் ஒருவரையொருவர் கொன்றழித்துக்கொண்டிருந்த மிகக் கொடுமையான ஒரு காலகட்டத்தில், பெரும்பான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தலைவர் இயல்பாகவே பெரும்பான்மை இனத்தைச் சார்ந்தே பேசுவதையும் செயல்படுவதையுமே உலகம் முழுக்கப் பார்த்துவருகிறோம். தன்னை இந்துக்களின் பிரதிநிதியாக மட்டும் நேரு எண்ணிக்கொண்டு செயல்பட்டிருந்தால் இன்று சங்கப் பரிவாரங்களும் மோடியும்கூட நேருவைத் தூக்கிவைத்துக்கொண்டாடியிருப்பார்கள். ஆனால், நேரு இந்துக்களுக்கு மட்டுமான பிரதிநிதியாக நடந்துகொள்ளவில்லை. சிறுபான்மையினரைக் கண்ணியமாக நடத்தாத ஒரு தேசம் சுதந்திரமான தேசம் என்று அழைக்க முடியாது என்ற கருத்தை அவர் கொண்டிருந்தார்.

புதிதாக உருவாகிவந்த பாகிஸ்தான் பகுதியிலிருந்து விரட்டப்பட்டு டெல்லி நோக்கி வந்த இந்துக்களின் மீது எத்தகைய அக்கறையைக் காட்டினாரோ, அதே கரிசனத்தை முஸ்லிம்களிடமும் காட்டினார். ‘பாகிஸ்தானில் இந்துக்கள் கொல்லப்படுகிறார்களே!’ என்று இந்தியாவில் உள்ள முஸ்லிம்கள் மீதான வன்முறையை நியாயப்படுத்தும் வகையில் அவரிடம் கேட்கப்பட்டபோதுஇந்தியாவை இந்து பாகிஸ்தானாக ஆவதற்கு ஒருபோதும் அனுமதிக்க முடியாதுஎன்றார் நேரு.

பேச்சு அல்ல, செயல்!


பிரிவினைக் கலவரத்தால் டெல்லி பற்றியெரிந்துகொண்டிருந்தபோது நேரில் பார்த்த ஒரு விஷயத்தை பிரெஞ்சு பத்திரிகையாளர் மாக்ஸ் ஒலிவியே-லக்கோம் பதிவுசெய்திருக்கிறார். டெல்லியின் கனாட் சர்க்கஸ் பகுதில் இருந்த முஸ்லிம்களின் கடைகளை இந்துக்களின் கும்பல் சூறையாடிக்கொண்டிருக்கிறது. அந்தக் கடைகளின் உரிமையாளர்களான முஸ்லிம்களைக் கொன்றுவிட்டு கடைகளைச் சூறையாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் சில இந்துக்கள். அவர்களை நோக்கி காங்கிரஸ் குல்லா அணிந்த ஒருவர் கையில் லத்தியை வைத்துக்கொண்டு ஓடுவதையும் அவர்களைத் துரத்துவதையும் மாக்ஸ் காண்கிறார். நெருங்கிப் பார்த்தபோது அவருக்குத் தெரிகிறது, அந்தக் குல்லா மனிதர் வேறு யாருமல்ல; சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதமர் நேரு!

வன்முறைக்கு எதிராக வானொலியிலும் நாடாளுமன்றத்திலும் பேசுவதோடு முடித்துக்கொண்டவர் அல்ல நேரு. வெற்று வார்த்தைகளோடு முடிந்துவிடுவதல்ல ஆழமான அன்பும் உண்மையான கரிசனமும்! தன் சிறுபான்மை மக்களைப் பாதுகாப்பதற்குத் தன் உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல் களத்தில் இறங்கிச் செயல்பட்ட பிரதமரை இந்த நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்கள் வெறுத்துவிடவில்லை என்பதுதான் இதில் கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயம். பிரிவினைக் கலவரம், இரண்டு தரப்பிலும் லட்சக்கணக்கானோர் உயிரிழப்பு போன்றவற்றைத் தாண்டியும் இந்தியா விழுந்துவிடாமல் தாக்குப்பிடித்ததற்கு இந்த உணர்வுதான் மிகவும் அடிப்படையானது.


மியான்மர் விடுதலைப் போராட்டத்தின் தொடக்கத்திலேயே ரோஹிங்கியா மக்களையும் உள்ளடக்கிக்கொள்ளாமல் போனதும் சிறுபான்மையின மக்களைப் பாதுகாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தைப் பெரும்பான்மை மக்களின் மனதில் விதைக்காமல் போனதும்தான் மியான்மரில் இன்று நடந்துகொண்டிருக்கும் இன சுத்திகரிப்புக்கு முக்கியமான காரணங்கள். நல்ல தலைவர்கள் காலத்தைத் தாண்டி சிந்திக்க வேண்டும். மக்களுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பவர்களாக இருக்க வேண்டும். குறுகிய கால பலன்களுக்காக மக்களை வெறும் ஓட்டுகளாகப் பார்ப்பவர்களாக இருக்கக் கூடாது. நல்ல வேளையாக நமக்கு காந்தி கிடைத்தார். அவர் வழியே நேரு கிடைத்தார்!

Thursday, September 14, 2017

இப்போதுதான் ஜன்னலோர இருக்கை கிடைத்தது


ஆசை

(‘தி இந்து’ நாளிதழில் 14-09-2017 அன்று வெளியான கட்டுரை)

குழந்தைகளுக்கும் ஜன்னலோர இருக்கைகளுக்கும் என்றுமே ஒரு எழுதப்படாத ஒப்பந்தம் இருக்கிறது. ஒரு குடும்பம் ரயிலிலோ பேருந்திலோ ஏறினால், உட்கார்வதற்கு இருக்கைகள் இருந்தால் அங்கே குழந்தைகள்தான் முதலில் ஓடிப்போய் ஜன்னலோர இருக்கையில் உட்கார்ந்துகொள்ளும். எனினும், குழந்தைகளுக்கு ஜன்னலோர இருக்கைகளை விட்டுக்கொடுக்கும் அளவுக்குப் பெரியவர்கள் ஒன்றும் ஜன்னலோரத்தின் மீது ஈடுபாடு இல்லாதவர்கள் அல்ல என்பதை தினந்தோறும் ரயிலிலும் பேருந்துகளிலும் பார்க்கலாம்.

குழந்தைப் பருவத்தில் நம்மிடம் பல ஆர்வங்கள், ஈடுபாடுகள் இருக்கும். அவற்றில் பலவற்றுக்கும் நாம் விடைகொடுக்கும் நிலையைமுதிர்ச்சி அடைதல்என்கிறோம். அதுவரை குழந்தைத்தனம் என்பது ரசிக்கக்கூடிய விஷயமாகவும் அதற்குப் பிறகு தவிர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகவும் மாறுகிறது. அப்போது அதை வேறு ஒரு சொல்லால், அதாவதுசிறுபிள்ளைத்தனம்என்ற சொல்லால் குறிப்பிடுகிறோம். ஆனால், நமக்குள் உள்ள குழந்தை, நமக்கு எத்தனை வயதானாலும் விடாப்பிடியாக நமக்குள் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதன் அடையாளங்களுள் ஒன்று ஜன்னலோர இருக்கை மீதான காதல். ஆகவே, ‘உலகளாவிய பண்பாகஇருப்பதால் ஜன்னலோர இருக்கைக்கான போராட்டத்துக்குபெரிய மனுசத்தனஅடையாளம் ஏற்பட்டுவிட்டது.

ஜன்னலோர இருக்கை மீதான நமது காதலை, ஏக்கத்தை நம்முள் இருக்கும் குழந்தையின் அடையாளமாக மட்டுமே சொல்லிவிட முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஜன்னலோர இருக்கையின் நாட்டத்தை வீட்டின் ஜன்னலிலிருந்தே தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க முடியும். வீட்டின் ஜன்னலோ பேருந்து, ரயில்களின் ஜன்னலோ காற்றோட்டத்துக்காக அமைக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், மனிதர்களின் தேவை எப்போதும் தோற்றத்தில் தென்படுவதை, எளிய நடைமுறைப் பயன்பாட்டைத் தாண்டியதாகவும் இருக்கிறது.

ஜன்னல் தரும் விடுதலை

நாடோடியாகத் திரிந்த மனிதர்கள் ஒரு இடத்தைத் தம்முடையதாக ஆக்கிக்கொண்டு அந்த இடத்தின் மீதான தம் உடைமையுணர்வின் அடையாளமாகவும் தமது பாதுகாப்பின் அடையாளமாகவும் வீடு கட்டிக்கொண்டாலும்கூட தம் பாதுகாப்பு வட்டத்துக்குள் இருந்துகொண்டு சூழ உள்ள உலகைத் தரிசித்துக்கொள்ள, அடைத்துவைக்கப்பட்ட உணர்வைத் தவிர்த்துக்கொள்ள, அடைப்புக்குள்ளும் ஒரு விடுதலையுணர்வை அனுபவிக்க அவர்கள் உருவாக்கிக்கொண்டவைதான் ஜன்னல்கள்!

ஒரே இடத்துக்குள் இருந்தாலும் சரிநகரும் இடமானவாகனங்களுக்குள் இருந்தாலும் சரி ஜன்னல்கள் இல்லையென்றால் அவற்றுக்குப் பெயர்சிறை’. சிறைக்குள் இருப்பவருக்கு ஜன்னல் கொடுக்கும் ஆசுவாசத்தை ஆல்பெர் காம்யு தன்அந்நியன்நாவலில் அழகாக விவரித்திருப்பார். ஆகவேதான், மூச்சு முட்டும் நம் சிறு உலகத்திலிருந்து அது வீடோ, பயணமோ ஜன்னல்கள் மீட்டெடுக்கின்றன. ஆனால், இன்று அதிவிரைவான நகரமயமாதலின் விளைவாலும் மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்தாலும் இடைவெளியற்ற வீடுகள், அதனால் ஜன்னல்கள் இல்லாத நிலை, அப்படியே இருந்தாலும் அடுத்த வீட்டுச் சுவர் நம் ஜன்னலுக்குள் எட்டிப்பார்க்கும் நிலை. ஜன்னல்களை நம் நகரங்கள் இழந்துகொண்டிருக்கின்றன. காற்றோட்டமான ஜன்னல் என்பது பெரும்பாலும் வசதிபடைத்தோரின் விஷயமாகிவிட்டது.

ஜன்னல்களை அடைத்த கைபேசிகள்

இன்னும் பேருந்து, ரயில்களின் ஜன்னல்கள் அடைபடவில்லை. ஆயினும், ஜன்னல் இருக்கை கிடைப்பது அவ்வளவு எளிதான விஷயமாகவும் இல்லை. அப்படியே கிடைத்தாலும் கைபேசி வருடல்களில் நாம் நம்மை இழக்க, பயணநேர ஜன்னல்கள் என்பவை இன்று காற்றோட்டத்துக்கு மட்டுமே என்றாகிவிடுகின்றன. மெய்யுலகில் மெய்நிகர் உலகால் ஜன்னல்களை இழந்துகொண்டிருக்கிறோம். ரயில் பயணத்தில் புத்தகம் படிப்பதையே மகா குற்றம் என்பார் கி.ரா. புத்தகம் படித்தால்கூட பரவாயில்லை என்று தோன்றும்படி இன்று கைபேசிக்குள் மூழ்கிக்கொண்டிருக்கிறோம், ஜன்னலோரத்தில் அமர்ந்துகொண்டும்.

பேருந்தில் ஒரு குழந்தைக்கு ஜன்னலோர இருக்கை கிடைப்பது பற்றி முகுந்த் நாகராஜன் அழகான கவிதையொன்று எழுதியிருப்பார்:

குழந்தைகளின் ஜன்னல்கள்

இப்போதுதான் கிடைத்தது ஜன்னல் சீட்

உடனே இறங்கச் சொல்கிறாள் அம்மா

வீடு இங்கேதான் இருக்கிறதாம்

இதெல்லாம் ஒரு காரணமா?

குழந்தை இப்படியெல்லாம் தன் ஜன்னல் சீட் மகிழ்ச்சியைக் கவிதையாக வெளிப்படுத்துமா என்ற கேள்வி எழலாம். குழந்தையால் வெளிப்படுத்த முடிகிறதோ இல்லையோ வீடு நெருங்கிவிட்டது என்பதைவிட ஜன்னல் சீட் கிடைத்துவிட்டதில்தான் குழந்தை அதிக மகிழ்ச்சி கொள்ளும் என்பதை உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். அந்த மகிழ்ச்சியைத்தான் கவிஞர் தன் புகைப்படக் கருவியால் படம் பிடித்திருக்கிறார். கருவி கவிஞருடையது என்றாலும் மகிழ்ச்சி குழந்தையுடையதுதான். அதாவது, பேருந்தில் இடம் கிடைத்த குழந்தையுடையதும், கவிஞருக்குள் இருக்கும் குழந்தையுடையதுமான மகிழ்ச்சி.