Thursday, May 16, 2013

மனிதத் தன்மையற்ற பயணம்

புகைப்படம்: ஆசை
              

                    1
    திருவாரூர் பேருந்து நிலையத்தில் மன்னார்குடி பேருந்துக்காகக் காத்துக்கொண்டிருப்பது இப்படி ஒரு பெரிய தத்துவச் சிக்கலாக ஆகிவிடும் என்று நான் எண்ணிப் பார்த்ததில்லை. விஷயம் இதுதான்: பேருந்து நிலையத்தில் கூட்டம் பொங்கி வழிந்துகொண்டிருந்தது. நான் மன்னார்குடி பேருந்து வந்து நிற்கும் இடத்தின் நடைமேடையில் பேருந்துக்காகக் கூட்டத்தோடு கூட்டமாய்க் காத்துக்கொண்டிருந்தேன். முப்பது நிமிடம் கழித்து சரியான கூட்டத்துடன் ஒரு பேருந்து வந்து நின்றது. ஆனால் பேருந்திலிருந்து யாரும் இறங்கவில்லை. என்ன காரணம் என்று புரியவில்லை.
பக்கத்தில் நின்றிருந்தவரிடம் கேட்டேன், பேருந்து நிலையத்துக்குள் பேருந்து நுழையும் இடத்திலேயே பலர் காத்திருந்து அங்கேயே ஏறிவிடுவார்கள் என்று சொன்னார் அவர். நாகப்பட்டினத்திலிருந்து திருவாருர் வழியாக மன்னார்குடி செல்லும் பேருந்துகளில் இப்படித்தான் என்றார். வந்து நின்ற பேருந்தில் முடிந்தவரைக்கும் அல்லது முடியாதவரைக்கும் கூட்டம் ஏறிக்கொண்டது. இந்தக் கூட்டத்தில் பெரும்பாலானோர் கிராமத்துப் பெண்கள்; கூடவே முதியவர்கள், குழந்தைகள், சிறுவர்கள். யாருமே பேருந்தில் இருந்த கூட்டத்தைப் பொருட்படுத்துவதுபோன்று தெரியவில்லை. போய்ச் சேர வேண்டும் அது மட்டுமே முக்கியம். முன்கூட்டியே போய் இடம்பிடித்தவர்கள் எல்லாம் ஆண்கள், குறிப்பாக இளைஞர்கள் என்று சொல்லத் தேவையில்லை. அப்புறம் சற்று நேரம் கழித்து மன்னார்குடியிலிருந்து வரும் இன்னொரு பேருந்து. அது வந்து நின்று கூட்டம் இறங்குவதற்கு முன் கீழே நின்றுகொண்டிருந்தவர்கள் ஜன்னல் வழியாகத் துண்டு, பை போன்றவற்றைப் போட்டார்கள். போட்டதுடன் இறங்க வேண்டியவர்களை இறங்க விடாமல் படிகளில் ஏறி உள்ளே நுழைவதற்குப் பலரும் போராடினார்கள். இறங்குபவர்கள் சத்தம் போட்டனர், 'என்னய்யா இது ஆளுங்க இறங்கறதுக்கு முன்னால அப்படி என்ன அவசரம்' என்று. இது அவர்கள் மன்னார்குடியில் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு முன் பேருந்து ஏறும்போது கேட்ட வசனம்தான். அதை அவர்கள் இங்கே ஏற முயல்பவர்களிடம் இப்படி மடைமாற்றுவிடுகிறார்கள். முண்டியடித்துக்கொண்டு பலரும் பேருந்தில் ஏறிவிட்டனர், போன பேருந்தில் ஏறிய கூட்டம் போன்றே. இந்தப் பேருந்திலும் நான் ஏறவில்லை. நான் இப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தால் இப்போதைக்கு ஊர் போய்ச் சேர முடியாது என்பது மட்டும் எனக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது. பைத்தியம் பிடித்ததுபோல் நின்றுகொண்டிருந்தேன். என்ன செய்யலாம் என்று நான் யோசிப்பதற்கு முன்பு என் கால்கள் பேருந்து நிலையத்தின் நுழைவாயிலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தன. முக்கால்வாசி தூரத்தைக் கடந்த பிறகு 'என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறோம்?' என்ற கேள்வி என் மனதில் எழுந்தது. போட்டிபோடுவதற்கு பயந்து, கூட்டத்தோடு கூட்டமாக வாழப் பயந்து, மனிதத் தன்மையையும் நுண்ணுணர்வையும் இழந்துவிடாமல் இருக்க எண்ணிச் சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் எனது ஒன்பது வருட சென்னை வாழ்க்கையை முடித்துக்கொண்டு சொந்த ஊருக்கு வந்தேன். இங்கே வந்தும் அதைப் போன்றதொரு நிலைக்குள் என்னை அறியாமலே நான் என்னை மறுபடியும் உட்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறேனே என்று எனக்குச் சுரீரென்று உறைத்தது. அப்படியே நான் திரும்பிப் பழைய இடத்தை நோக்கி நடந்தேன்.
    நான் தினமும் இங்கே பேருந்தில் வந்து போய்க்கொண்டிருப்பவன் அல்ல. எனது முன்னாள் பேராசிரியரை ஒரு விஷயமாக மத்தியப் பல்கலைக்கழகத்தில் அவ்வப்போது சந்திப்பதற்காகத் திருவாரூர் வந்துகொண்டிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு முறையும் இதே பிரச்சினை. பேருந்து ஏறும்போதும் சரி, இறங்கும்போதும் சரி. சென்னையில் சில மாற்று ஏற்பாடுகள் இருக்கும். ஒரு இடத்துக்குப் போகும் பேருந்தை விட்டால் வேறுவேறு பேருந்துகளில் ஏறியும் அந்த இடத்தை அடையலாம். ஆனால் இங்கே நேர்ப் பேருந்துகளிலோ வழிச் செல்லும் பேருந்துகளிலோ மட்டுமே ஒரு இடத்தை அடைய முடியும்.
    வாழ்க்கையில் இது போன்ற அற்பமான தருணங்கள்தான், இது போன்ற அற்பப் பிரச்சினைகள்தான் நமது அறம் சார்ந்த, நியாய உணர்வுகள் சார்ந்த மதிப்பீடுகளுக்குப் பெரும் சவாலை விடுப்பவை. உப்புச் சத்தியாக்கிரகம், நாஜிக்களின் வதைமுகாம், ஈழத் தமிழர் பிரச்சினை போன்ற பிரச்சினைகள் எல்லாம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இது போன்ற சாதாரணமான தருணங்களில் ஒரு மனிதன் 'இது சாதாரண விஷயம். எப்படியாவது முண்டியடித்துவிட்டு, போட்டிப்போட்டுக்கொண்டு இடம் பிடிப்பதுதான் முக்கியம். முதியவர்களும், பெண்களும் குழந்தைகளும் நின்றுகொண்டிருப்பதோ அல்லது அவர்கள் ஏற முடியாமல் அவதிப்படுவதோ ஒன்றும் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பிரச்சினை அல்ல' என்று போய்விட முடியுமா? இல்லை. நம் வாழ்க்கையைப் பொறுத்தவரை பெரிய நிகழ்வுகளைவிட சிறிய நிகழ்வுகள்தான் ஏராளம். சிறியவைதான் பெரியவற்றுக்கு அடிப்படை. எனக்கு இப்போது இந்தப் பிரச்சினைதான் தலையாயப் பிரச்சினை. இதை எப்படிச் சமாளிக்கப்போகிறேன் என்பதுதான் முக்கியம் என்று முடிவெடுத்துவிட்டு ஏதாவது அற்புதம் நிகழுமா என்று எதிர்நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். இங்கு அற்புதம் என்று நான் குறிப்பிடுவது பேருந்தில் உட்கார்வதற்கு இடம் கிடைப்பதை அல்ல, நிம்மதியாக நிற்பதற்காவது இடம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதைத்தான்.
    எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அவரிடம் என் பிரச்சினையை எடுத்துச்சொன்னேன். 'வேறு வழியில்லை. எந்தப் பேருந்து வந்தாலும் ஏறிக்கொள்ளுங்கள். ஒரு பத்து நிமிடம்தான் பிரச்சினை. கமலாபுரம் வந்தால் கூட்டமெல்லாம் இறங்கிவிடும்' என்றார். ஆக, ஒரு பத்து நிமிடம் நான் மனிதன் என்பதை மறந்துவிட்டு மந்தையோடு மந்தையாக இருக்க அந்த நண்பர் எனக்கு அறிவுரை கூறுகிறார். நடைமுறையில் இதுதான் குறைந்தபட்சம் சாத்தியமாகக்கூடிய விஷயம் என்று எனக்குப் பட்டது. அப்போது இன்னொரு பேருந்து -- நாகப்பட்டினத்திலிருந்து வருவது -- வாசலிலேயே இறங்கிக்கொண்ட கூட்டத்துக்குப் பதிலாக வாசலிலேயே ஏறிக்கொண்ட (முந்தைய பேருந்துகளைவிடச் சற்றுக் குறைவான) கூட்டத்துடன் வந்து தள்ளிப்போய் நின்றது. குறைந்தபட்சம் ஓடியாக வேண்டும். (நகுலன் கவிதை நினைவுக்கு வருகிறது: ....இந்த மனதை/ வைத்துக்கொண்டு/ ஒன்றும் செய்ய முடியாது.) நண்பரும் நானும் ஓடிச் சென்று ஏறிக்கொண்டோம். உள்ளே சென்று நடுப்பகுதியில் சற்று ஆசுவாசத்துடன் நின்றுகொண்டேன். நண்பருக்கு அவருடைய நண்பர் இடம் போட்டு வைத்திருந்ததால் அவர் உட்கார்ந்துகொண்டார். நண்பர் சொன்னதுபோல் கமலாபுரம் வந்ததும் கூட்டம் காலியாகிவிட்டது. ஆனால் அதற்கு முன்பே எனக்கு உட்கார இடம் கிடைத்துவிட்டது.

    2
ஊர்ப்பயணம் என்பது ஏன் இப்படிச் சுமையாகிவிட்டது. நூறாண்டுகளுக்கு முன் ஒரு ஊரிலிருந்து இன்னொரு ஊருக்குச் செல்ல வேண்டும் என்றால் வசதியுள்ளவர்கள் குதிரை வண்டி, சற்று வசதி குறைந்தவர்கள் என்றால் மாட்டு வண்டி, சுத்தமாக வசதியில்லாதவர்கள் பொடிநடை. இப்படி மேற்கொள்ளும் பயணத்தின் நேரம் இன்றைய பயணங்களின் நேரத்தைவிடப் பல மடங்காக இருந்தது. நாட்கணக்கில் சில சமயங்களில் மாதக் கணக்கில்கூட பயணங்களை மேற்கொள்வார்கள். ஆனால் இன்று அப்படிப்பட்ட, தொலைவிலுள்ள இடங்களை சில மணி நேரங்களில் அடைந்துவிட முடியும். போக்குவரத்து வசதிகளில் ஏற்பட்ட பெரும் பாய்ச்சல் இது. இதன் அடிப்படையில் முக்கியமான ஒரு கேள்வியை நாம் நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும். இன்றைய வசதிகள் உண்மையிலேயே வசதியானவையா?

    வசதிகள் என்பவை வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்துபவையாக இருக்க வேண்டும், மனிதத் தன்மையின் அடிப்படையைத் தகர்த்துவிடாமல் மனித குலத்தை முன்னெடுத்துச் செல்பவையாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் ஒரு பேருந்தில் ஆரம்பித்து அணுசக்தி வரைக்கும் எல்லா வசதிகளும் கண்டுபிடிப்புகளும் மேற்கூறிய அடிப்படையான விஷயங்களுக்கு எதிராகத்தான் இருக்கின்றன. மந்தையான வாழ்க்கை முறைக்குத்தான் மக்களை வழிநடத்திச் செல்கின்றன. பேருந்தா, மந்தை; அட்சயதிருதியையா, மந்தை; நியாய விலைக் கடைகளா, மந்தை. எங்கேயும் எப்போதும் மந்தைகள், மந்தை வாழ்க்கை. இந்த மந்தை வாழ்க்கைக்கு 'தான்'தான் அடிப்படை. இதில் பிறர் என்பதற்கு இடமே இல்லை. 'தான்' என்பதன் நலனைச் சார்ந்து பலத்த போட்டி ஏற்பட்டு 'பிறர்' துரத்தப்படுகிறார்கள், தோற்கடிக்கப்படுகிறார்கள் அல்லது அழிக்கப்படுகிறார்கள். இப்படிப் பல விஷயங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது நமக்கு ஒன்று மிக எளிதில் புலனாகும்: இன்றைய வசதிகள் யாவும் வசதியானவை அல்ல. அப்படி வசதியானவையாக இருந்தால் அவை வசதியானவர்களுக்கு மட்டும்தான்.

    இங்கு நாம் பேருந்து, ரயில் போன்ற பெரும்பாலானோர் பயன்படுத்தும் போக்குவரத்து வசதிகளை மட்டுமே எடுத்துக்கொள்ளலாம், விமானம் என்ற ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான வசதியை விட்டுவிடுவோம். முன்பெல்லாம் தீபாவளி, பொங்கல் போன்ற பண்டிகைக் காலங்களில்தான் அதிக அளவில்  பயணங்கள் (முக்கியமாகப் பெருநகரங்களிலிருந்து பிற ஊர்களுக்கு) மேற்கொள்ளப்பட்டன. அந்தச் சமயங்களில் பேருந்து, ரயில் நிலையங்களில் திருவிழா போன்று மக்கள் கூட்டம் அலைமோதும். ஆனால் இப்போது அப்படி அல்ல. எல்லா நாட்களிலும் பேருந்து ரயில் நிலையங்களில் மக்கள் கூட்டம். முன்பதிவு செய்யாதவர்களின் நிலையைப் பார்த்தால் அகதிகள் முகாமிலோ வதைமுகாமிலோ இருப்பவர்கள்தான் நமக்கு நினைவுக்கு வருவார்கள். பேருந்துகளில் உட்கார்வதற்கும் நிற்பதற்கும் இடம் கிடைத்தவர்களின் கூட்டத்தைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு பார்த்தால் உட்கார்ந்திருப்பவர்கள் எண்ணிக்கையைவிட நிற்பவர்கள் எண்ணிக்கை சில சமயங்களில் சிலபல மடங்குகள் அதிகமாகிவிடுகிறது. நானூறு, ஐநூறு கி. மீ. தொலைவிலுள்ள இடத்துக்குச் செல்பவர்கள்கூட நின்றுகொண்டு செல்வதற்குத் தயாராகிவிடுகிறார்கள். இவர்களில் வயதானவர்கள் முதல் பெண்கள், சிறுவர்கள் எல்லாம் அடக்கம். அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளில் உட்கார்ந்துகொண்டு பயணம் செய்பவர்களில் நடைமுறைவாதிகளாக இல்லாத, நம்மைப் போன்ற தத்துவச் சிக்கல்களைக் கொண்டவர்களின் நிலை மிகவும் சங்கடத்துக்குரியதாக ஆகிவிடுகிறது. நம் மனதுக்குள் பட்டிமன்றம் நடத்தி இறுதியில் தவறு நிற்பவர்களுடையதே என்ற முடிவுக்கு வந்து பிறகு தூங்கிவிடுவோம்.

    3

தனிநபர் வாகனப் போக்குவரத்தை (சைக்கிள், மாட்டு வண்டி தவிர) ஆதரிக்காதவன் நான். ஆனால் இப்போது எல்லாச் சாதக பாதகங்களையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு பார்க்கும்போது சொந்தமாக வண்டி வாங்கிவிடுவதுதான் நல்லது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இது நல்ல முடிவு அல்ல. இப்படி ஒவ்வொருவரும் முடிவு எடுத்தால் நாடும் உலகமும் தாங்காது. ஆனால் பொதுப் போக்குவரத்து கொஞ்சம்கூட வசதியாக இருப்பதில்லை; அதைவிட முக்கியம் மனிதத் தன்மையை மனிதர்களிடமிருந்து அகற்றிவிடுகிறது. தனிநபர் வாகனப் போக்குவரத்தைக் குறைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற முழக்கம் அதிகமாக ஒலிக்கும் சூழலில் பொதுப் போக்குவரத்தின் நிலை எப்படி இருக்கிறது என்று யோசித்துப் பாருங்கள். ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்குச் செல்வது மட்டுமே முக்கியம், வசதி முக்கியமல்ல என்பவர்களுக்குத்தான் பொதுப்போக்குவரத்து ஏற்றது; பயணத்தின் இனிய அனுபவங்களை விரும்புபவர்களுக்கும் ஊர்களைச் சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்புபவர்களுக்கும் ஏற்றதாகப் பொதுப் போக்குவரத்து இல்லை. பயணத்தின் இனிய அனுபவங்களை விரும்பும் எனக்கு, மனிதத் தன்மை கொண்ட பயணம் பொதுப் போக்குவரத்தில் கிடைக்காத எனக்கு இப்போது வண்டி வாங்குவதைத் தவிர வேறு வழி தெரியவில்லை. (சிறு குறிப்பு: சென்னையில் நான் கற்றுக்கொள்ளாத சில மோசமான விஷயங்களில் பைக் ஓட்டுவதும் ஒன்று).

(2010ஆம் ஆண்டு 'தமிழ் இன்று' இணைய இதழில் வெளிவந்த கட்டுரை)      

1 comment:

  1. கமலாபுரம் வரை ஒரு மினி பஸ் விட்டால் பிரச்சினை பெருமளவு தீர்ந்துவிடும். நம் ஆட்சியாளர்கள் எந்தக் காலத்திலும் பேருந்தில் பயணித்தவர்கள் அல்ல என்பதால் இது அவர்களுக்கு உறைக்காது.

    ReplyDelete